Published


Vier jaar gelden zijn we vertrokken. De precieze reden heel helder door inmiddels vergeten mantra’s omkleed. We zijn onderweg, maar niemand weet waarheen. Er is geen ideaal, geen doel, geen eindbestemming. Er is alleen maar onderweg zijn. Sommigen dolen, sommigen zwerven, sommigen proberen elkaar wanhopig te vinden in een zwerm. De colonne van verwarde professionals binnen het sociaal domein groeit gestaag.

Sinds april 2018, zo blijkt uit onderzoek, zijn er meer optimisten in dit land dan pessimisten. Dus, genoeg met die somberte, kin omhoog en met ferme tred de toekomst in.

Gemeenten hebben sinds april een nieuwe raad. Voor het sociaal domein zijn de portefeuilles opnieuw verdeeld. Gemeenten staan aan de vooravond van het ontschotten van budgetten, integraal werken en het organiseren van zorg en welzijn dicht rond de inwoner.

Voor de gemeente is het wenkend perspectief dat zij voor haar inwoners een unieke positie heeft om hen in de volle breedte van de lokale samenleving te faciliteren. De mantra ‘regie bij de inwoner’ staat hierbij nog steeds hoog in het vaandel, maar de impact hiervan moet nog wel in het handelingsrepertoire van de ambtenarij indalen. Paternalisme ligt op de loer.

Deze nieuwe rol schuurt daarnaast met bestaande – nog niet geactualiseerde – wetgeving voor WMO en Jeugd. De AVG kan de door gemeenten ingeslagen weg verder problematiseren.

De komende 1 à 2 jaar kunnen we gemeenten in deze fase van het onderweg-zijn helpen. We kunnen hen helpen te doordenken wat het is om vanuit het perspectief van de inwoner regie te krijgen en te nemen. Die inwoner, dat zijn wij!

 

Rob van Renen